امروز میخوام ادامه قصمونو بنویسم و شاید تمومش کنم...چون دارم هم شما رو هم خودمو اذیت میکنم.. از اینکه این مدت اذیتتون کردم منو ببخشید گلای من

قسمت چهارم عشقولانمون...

اونجایی بودم که گفتم یه هفته دیگه مدرسه ها شروع میشد...وای دیگه از این بدتر نمیشد چون من هیچ دوستی نداشتم و با این ضربه روحی بزرگی که خورده بودم امکان نداشت بتونم به این راحتیا با کسی ارتباط برقرار کنم...

بعد از ثبت نام و خرید مانتو و کیف و شلوارو ...روز اول مدرسه اومد...آبجیم راهی کلاس دوم ابتدایی بود و من اول دبیرستان...

خیلی برام سخت بود که از دوستام دور شدم و وارد یه مقطع جدید تحصیلی اونم تو یه شهری که همه جاش برام غریب بود شدم...تنها بودم ...

آخه دیگه بقول مامانم بزرگ شده بودم...

رفتم و سر صف واستادم نمیدونم کدوم صف فقط میدونم سال اول بود...بعد از خوندن اسما دیدم یکی پشتم داره گریه میکنه و تو بغل دوستاشه و میگه من نمیخوام جدامون کنن تورو خدا بریم صحبت کنیم بندازنمون یجا...

من برگشتم و با اینکه باورم نمیشد اما اولین حرف رو با اون دختر زدم که گفتم تو که دوستات پیشتن داری گریه میکنی بعد من  چی بگم که تازه اومدم اینجا و غریبمو هیچ کسو ندارم...

سه تاشون نگام کردن و بعد دوباره شروع کردن به حرف زدن با هم...

اسم منو خوند....سمیرا تجلی کلاس ۱۰۶

رفتم بالا و تو کلاس ۱۰۶......نشستم و دبیر وارد کلاس شد و شروع کرد به خوندن اسامی که دست نوشته بود و دید اسم من نیست توش ...رفت و خانم بهمن پور معاون کلاس اولیا رو آورد و خانم بهمن پور هم گفت پاشو تو باید بری کلاس ۱۰۷ دخترم...

همه جا برام غریب بود...هی بغضمو قورت میدادم...

در زدیم و منو وارد کلاس کرد...

به محض اینکه وارد شدم همون سه تا دختری که پایین باهاشون حرف زدم منو دیدن و گفتن:

 اِه ه ه این دختره...بیا بیا کنار ما بشین

خیلی خوشحال شدم باورتون نمیشه الان که دارم مینویسم دلم برای تک تکشون داره درمیاد...

آره ...و همون سه تا شدن بهترین دوستای من که هرروز خونه هم بودیم....فاطمه و یاسی و مژگان

زنگ آخر که خورد باهاشون خداحافظی کردم که مژگان گفت(همون که تو حیاط داشت گریه میکرد)  خونتون کجاست؟؟؟گفتم رفاه...گفت پس نزدیک مایید بیا تا خیابون دوازدهم با هم بریم...

از در مدرسه که بیرون اومدیم دیدم مامانمو عممو بابام با ماشین اومدن دنبالم که من و مژگان و با هم دیدن و به من گفتن بیا سوار شو بریم اما مژگان گفت نه خاله شما برو خیالت تخت من میارمش ... نهار خونه عمم بودیم که دقیقا چند تا خونه اونورتر از خ عمم بود...در خونه مژگان ازش خدافظی کردم و سریع گوشیمو از کیفم در آوردموبه علی جونم زنگیدم وقتی گوشیو برداشت گفتم علی جان سلام....

چندتا بوس محکم از پشت تل برام فرستاد و گفت کجا بودی تو دختررررررر...... مردم و زنده شدم....نمیگی من نگرانتم...

گفتم آخه ترسیدم گوشیمو دربیارم خیلی گیر بازار بود... 

گفت وای سمیر من اصلا تو حال خودم نبودم بخدا کشتی منو ....یکم حرف زدیمو گفتم نفس من جلو در خونه عمم هستم نهار اینجاییم  اگه نشد جواب تل بدم یا دیر اس دادم نگران نشو...گفت واااای از حالا بدبختیا تازه داره شروع میشه . خداحافظی کردیم...

نهار اونجا خوردیم و من همشو براشون تعریف کردم و گفتم از این به بعد هر روز با مژگان تا اونجا میام...

روزا میگذشت و من به بچه ها نزدیکتر میشدم...خیلی باهاشون خوب شده بودم ...

جوری بود که تمام دلخوشیم مدرسه شده بود و برای رفتن به مدرسه لحظه شماری میکردم...

با بچه ها خیلی چرتو پرت میگفتیم و همه معلمارو مسخره میکردیم....وای دبیر ادبیاتمون مطلقه بود و خیلی ژیگول میکرد میومد و صداش هم رسا و بلند بود و همه گوش درد و سر درد میگرفتیم...

چقد اذیتش میکردیم...یه اخلاقی هم که داشت اگه هی سوال میپرسیدی انقد جوابشو طولانی میداد که کلا از بحث درس خارج میشدیم و اون روز از درس دادن خبری نبود و فقط فک میزد...

وای نمیدونید چند جلسه ما درس ۵ گیر کرده بودیم...فکر کنم یه ۳ یا ۴ جلسه ای شد ه بود....

از علی دور بودم اما وجود دوستام خیلی کمکم کرده بود و کم کم داشتم به این وضع خو میگرفتم و قبولش میکردم...

اما علی نگران شده بود میگفت دیگه اون شور و حال قبلو نداری واسه همین بیشتر زنگ میزدو بیشتر از قبل حواسش بهم بود...اما خدا میدونه که من چقد دوسش داشتم میدونم بودن با بچه ها و دوستام و نصف روز مدرسه بودن وقت زیادی واسم نمیذاشت اما چه کنم دست خودم نبود ولی واقعا دوسش داشتم...

شبا خیلی به هم اس میدادیم...بابام مشکوک شده بود..

تا اینکه کم کم داشت آبان ماه میشد و روز تولد من...

علی گفت من میام اونطرف...داشتم بال در میاوردم...اسم مدرسمونو پرسید و گفت یروزی غافل گیرت میکنم ... تا یه هفته همش وقتی تعطیل میشدیم نگام به همه جا بود و چشام میچرخید همش تا خونه هی پشتمو نگاه میکردم که شاید اومده باشه...

تا اینکه یروزی که زنگ  آخرخورد نگاه کردم دیدم گوشیم  داره زنگ میخوره برداشتم و دیدم علی میگه  سرتو بر گردون..وای خدا برگشتم اما ندیدمش قلبم داشت از تو سینم در میومد...گفت سمت راستتو ببین ...

آره خودش بود عشق من امید من هستی من نفس من  زندگی من

به مژگان گفتم اوناهاش مژگان عشق منه...

مژگان دیدشو گفت آخی چقد بامزس...پسر داییشم باهاش بود...مژگان بیشرف گفت وااای سمیرا اون کیه باهاش من میخوام...

خاک برسر گیر داد که باهاش میخوام دوست شم...علی و پسر داییش محمد پشتمون تا یجایی اومدن و بعد باهم وارد پارک شدیم و یه شاخه گل بهم داد و گفت فردا میای بیرون؟؟؟

گفتم باشه گلم ....دلم میخواست بپرم تو بغلش...خدایا این عشق من بود که بعد از ۲ ماهو خورده ای میدیدمش؟؟؟

نفسمو محمد ماشین گرفتن و رفتن و منو مژگان هم اومدیم خونه و تو راه اصلا تو این دنیا نبودم... همش تو فکر بودم و میگفتم آخی الهی فداش بشم...مژگان میگفت بیشعور با تواما شماره پسر داییشو برام بگیریااااا...ولم نمیکرد گفتم باشه بابا باشه...

اومدم خونه اصلا حواسم به هیچ چیز نبود و فقط دلم میخواست زودتر فردا صبح برسه آخه من ظهری بودم و فقط صبح میتونستم برم بیرون...

صبح بلند شدم و به مامانم گفتم میرم خونه  فاطمه اینا باهم درس بخونیم...

زنگ زد و همدیگرو پیدا کردیم از ته کوچه دیدمش... وای خدای من...چرا هرچی میرم نمیرسم بهش ...

باهم رفتیم تو کافه ی مامان یکی از بچه ها...نسکافه و  کیکی خوردیمو و حرف زدیم ویه لحظه که محمد حواسش نبود و بیرونو نگاه میکرد بوس فرستادبرام ...

وای خدا قلبم تکون خورد...

بلند شدیم ساعت نزدیکای ۱۱بود و خداحافظی کردیمو قرار شد فردا باز وقت تعطیل شدنم بیاد...

فرداش همه چیو برای یاسی و مژی فاطی تعریف کردم و اونام با ذوق گوش میدادن...باورشون نمیشد به هم دست ندادیم...گفتم آخه پسر داییش بود...اونا گفتن خب باشه چقد تو خلی اون بنده خدا این همه راه اومده اونوقت تو حتی بهش دستم ندادی؟

آخه علی هم چند بار گفته بود...زنگ آخر بود و من اصلا حواسم به کلاس نبود و همش دلشوره داشتم تا این زنگ لعنتی خورد... وای خدا امروز میخواد بهم کادومو بده و بره...رفتم سر خیابون و علی رو دیدم با پسر داییش...

اشک تو چشام جمع شده بود...خداجون چرا داری ازم دورش میکنی...؟؟؟

اومد و بهم یه جعبه کادویی داد که توش حلقه بود و خداحافظی دردناکی کردیمو بلاخره رفت...  رفت ...رفت و منم پوچ شدم... شکستم ... خورد شدم... دیوونه شدم و عین دیوونه ها تا خونه فقط اشک میریختم... خدایا چقد؟چقد؟چقد؟تا کی باید دور باشیم؟خدایا این چه خداحافظی بود که حتی نتونستم بغلش کنم...نتونستم تو بغلش زار بزنم که دوست دارم...دوست دارم آخرین حرفه...خداحافظ........

نشد که تمومش کنم شرمنده نمیتونم جلو اشکامو بگیرم...